Op de middelbare school had ik een leraar biologie die ons op een dag uitlegde dat het menselijk brein tot wel dertig procent van alle energie verbruikt die het lichaam binnenkrijgt, terwijl het slechts een
The Madison trok mijn aandacht omdat de serie wordt gepromoot als spin-off van Yellowstone, maar na het eerste seizoen is duidelijk dat het een standalone-serie is van dezelfde maker die zich ook in Montana afspeelt.
Zelden raakte een serie me zo, en het begint al bij het beeld dat alles samenbindt: Clara die jaren achtereen zwijgt en ondertussen in groene inkt alles opschrijft wat haar overkomt, zodat later niets verloren
Twee jaar Cronometer en ik weet nu één ding zeker: gezond eten is een misleidend begrip zolang je niet meet wat er werkelijk binnenkomt. In die tijd heb ik met vallen en opstaan geleerd om
Een geheugen als een olifant, daar ging ik altijd prat op. Tot ik aan Grimm begon en er vanaf seizoen vijf, aflevering 12 een déjà vu opduikt dat niet meer weggaat. Vier seizoenen lang kijk
Twee verhalen die elkaar nooit raken en toch voortdurend in elkaar overlopen: dat bevalt me het meest aan Outlander: Blood of My Blood, sinds augustus 2025 te zien en nu ook op HBO Max. In
Het is juni 2020, de wereld zit thuis in lockdown, en Nick Cave loopt een leeg Alexandra Palace in Londen binnen en neemt plaats achter een vleugel. Zonder band. Zonder publiek. Hij begeleidt zichzelf op