5 september is de verjaardag van mijn eerste serieuze vriendje – een datum die me naar deze film trok. De beschrijving sprak me meteen aan: een onervaren sportproducent die plotseling live nieuws moet uitzenden. Journalistiek in films en series heeft nu eenmaal een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me.
Pas toen ik al diep in de film zat, drong het volledig tot me door dat het Bloedbad van München tijdens de Olympische Spelen van 1972 draaide om het Palestijns-Israëlische conflict. Ik heb de film uitgekeken, maar het kostte me moeite. Door de genocide die Israël momenteel pleegt op de Palestijnen, lukte het me niet om naar die gebeurtenissen te kijken door de ogen van de tv-ploeg die er destijds live verslag van deed. In plaats van de spanning van de nieuwsuitzending, zag ik steeds de beelden van verwoesting en ellende van deze week en de afgelopen maanden voor me.
Het komt er eigenlijk op neer dat ik tegen iedereen ben die een ander het licht in de ogen niet gunt. Films zoals deze maken me verdrietig en boos tegelijk – verdrietig om het immense leed, boos om de koppige herhaling van geschiedenis. Na meer dan vijftig jaar kijken we nog steeds naar hetzelfde conflict, nog steeds naar dezelfde pijn. Wat een treurig testament van de menselijke soort.
