Eerder dit jaar kwam Automatic, een nieuw album van The Lumineers, uit. Deze folkband leerde ik jaren geleden kennen via Nashville, een van mijn favoriete series, toen ze daar Ho Hey uitvoerden. Omdat ik vrij weinig muziek luister (het is voor mij een heel gerichte activiteit – tijdens het lezen, schrijven of gamen verdraag ik geen extra afleiding), mis ik regelmatig nieuwe albums van mijn favorieten. Zo ook Automatic, dat ik gisteravond eindelijk heb beluisterd.
Waarschijnlijk moet ik het vaker horen om het werkelijk te gaan waarderen, maar na één luisterbeurt heb ik geen nummers gevonden die echt tot me spraken. Wat niet wegneemt dat het fijne muziek is – het klinkt vertrouwd en warm, typisch The Lumineers. De band behoudt hun kenmerkende sound en Wesley Schultz’ stem heeft nog altijd die kwetsbare authenticiteit die me jaren geleden al raakte. Automatic voelt als een solide album dat zijn geheimen pas na meerdere luisterbeurten prijsgeeft.
