Achter het huis van Dermot Kennedy, op de grens van Dublin en Kildare, ligt een bos dat hij dit voorjaar op muziek heeft gezet. Het derde studioalbum The Weight of the Woods van de Ierse singer-songwriter kwam vandaag uit en ontstond in samenwerking met producer Gabe Simon, die hij zes weken meenam door Ierland voordat ze samen naar Nashville vertrokken om de plaat af te maken. Onderweg verzamelden ze instrumenten uit Galway en Cork, lieten een bodhrán de drums vervangen, vroegen een koor te zingen tijdens een stroomstoring in een kerk terwijl het buiten sneeuwde, en gebruikten het geluid van Kennedy’s eigen voetstappen in de sneeuw als slagwerk. Zo klinkt het ook: als iets dat niet bedacht maar gevonden is.
Kennedy schrijft over de plekken waar hij opgroeide, over religie, over mensen die hij verloor en over het loslaten van wat je met je meedraagt. Waar eerdere platen soms weggleden in gepolijste stadionballades, kiest hij hier vaker voor het ruwe en het onafgemaakte, en de Ierse instrumenten geven dat extra gewicht. Juist omdat de plaat zo vertellend en biografisch is, zo nadrukkelijk geworteld in één mens en zijn landschap, komt hij binnen op een manier die zijn voorgangers niet altijd lukte.
