Brief aan Mars – III

Lieve Mars, Vandaag is er geen stukje blauw in de lucht om kracht uit te putten. De grauwheid waarmee de wolken de wereld gevangen houden benauwt me. Het is alsof ik in de val ben gelopen en door hoeveel kleuren ik in mijn kamer ook omringd ben, zonder uitzicht op de hemel lijkt alles saai, leeg en dor. Ik was vandaag een poosje in De Roos. Net toen ik een pentagram met een granaatje in het midden om mijn hals had gehangen, kwam er een man binnen die me aanklampte. Hij vroeg hoe het met me ging en zei dat

Lees verder »

Brief aan Mars – II

Lieve Mars, Gisteren hebben ze je lichaam dan eindelijk naar Nederland gevlogen. Het is nog steeds niet bekend wanneer de begrafenis precies zal zijn maar je vriend J. dacht dat het wel woensdag of donderdag zal worden. Ik had gehoopt dat ik je vandaag al wat bloemen had kunnen brengen, maar je kist kwam zo laat aan dat er vandaag in ieder geval geen gelegenheid is om je op te zoeken. Ik vraag me af, of je terug zult komen naar aarde om je begrafenis te zien. Volgens mij ben je nu al heel ver weg van ons. Ik heb

Lees verder »

Brief aan Mars – I

Lieve Mars, Je bent dood, en ik dacht dat mijn tranen nooit meer op konden drogen. Ik heb drie dagen bijna onafgebroken gehuild en ik ben even zo heel erg boos op je geweest. Ik vond het zo ongelofelijk stom van je, dat je in een plas water bent gaan staan en niet doorhad dat die koelkast naar zijn mallemoer was. Tot ik zelf op blote voeten voor mijn bijna lege Bosch stond, van het ene been op het andere hinkelend omdat het graniet koud voelde, en ik me realiseerde, dat ik schijnbaar niets had geleerd van jouw ongeluk. Natuurlijk

Lees verder »

Hand op mijn hart

Hij kijkt me aan vanaf een vel papier. De echte foto’s komen later deze week en nu stel ik me tevreden met een afdruk uit de kleurenprinter. Toen ik de foto’s maakte, een paar dagen voor zijn vertrek naar Thailand, grapte hij nog dat ik hem niet in een lijstje moest doen omdat er nu eenmaal niets boven de echte Das gaat. “Lijstjes, daar wacht je maar mee tot ik dood ben, schatje.” Ik voel me schuldig. Ik weet dat het onzin is, en dat ik niets had kunnen doen om dit bizarre ongeluk te voorkomen maar toch spoken er

Lees verder »