Plato’s stuitje

“Wat ga jij doen met kerst?” De vraag duikt in deze periode telkens opnieuw op. Mijn antwoord is kort en simpel: “Niets”. Helemaal vrede heb ik daar na al die jaren nog steeds niet mee. In december ben ik vooral bezig met vaststellen wat ik niet wil en het wensdenken te elimineren. Wat overblijft, moet dus zijn waarvoor ik – binnen de mogelijkheden die ik heb – kies. Wat ik niet wil is, het is intiemste en persoonlijkste feest dat ik ken, doorbrengen met mensen waarmee ik niet tot in het diepst van mijn ziel verbonden ben. Dus ben ik

Lees verder »

Ik. Ben. Hier.

Godsverering. Ik heb er nooit mee uit de voeten gekund. Ik ben opgegroeid in een dorp waar op zondag de was niet buiten werd gehangen en vriendinnetjes niet mee mochten naar het zwembad. Waar kerkoudsten zich met verkeringen bemoeiden. En waar dominees op zaterdagavond post hielden voor de plaatselijke disco om hun afgedwaalde schaapjes in de kraag te vatten en de volgende ochtend ten overstaan van de bijeengekomen gemeente te berispen. Godsdienst kwam me voor als een benepen machtsmiddel waar ik niets goeds van te verwachten had. Tot ik afgelopen weekend Maastricht aandeed. Onderweg naar het theaterdrieluik ‘Mirakels’ in het

Lees verder »

Eigen schuld, dikke bult en de liefde

Dat ik nog steeds verdriet heb om Mars, die toch al weer vier hele jaren kasseiwijlen is, moet ik op mijn eigen conto bijschrijven. Ik doe duidelijk iets fout, anders stortte ik heus geen tranen meer. Dat ik dol ben op een woestaantrekkelijke maar zeer getrouwde man, is een karakterfout die een potje pillen van de psychiater wel kan verhelpen en dat ik ronduit toegeef nog steeds dezelfde, grote liefde te voelen voor een aantal mannen, die allang geen rol meer in mijn leven spelen, is minimaal een ziekelijk gebrek. Allemaal eigen schuld met een heel dikke bult. Wat is

Lees verder »

Oh, she talks to angels

De tabak van het zelfgedraaide sigaretje is al wat uitgedroogd. Platgedrukt heeft hij zich verstopt tussen de lakens naast mijn zwarte string. Ik rol hem terug in zijn vorm, zak onderuit in een stoel en steek hem aan. Ik kijk naar het bevreeen bed, naar de verfrommelde lakens, de kreukels in de kussens waar onze hoofden naast elkaar lagen. Verduveld.Dit had een afscheid moeten worden. De natuurlijke overgang waarin erotische aantrekkingskracht transformeert tot platonische vriendschap. Het punt waarop seks ineens hilarisch grappig wordt en zijn magische spanning verliest. Na zes maanden zonder elkaar te zien, na zes maanden van sporadisch

Lees verder »