De permanente Airbnb aan de overkant begint best een ergernis te worden. Het is een komen en gaan van lawaaiige rolkoffers en groepjes jongeren die op alle uren van de dag op de stoep staan te roken en te dollen, en zich duidelijk niet realiseren wat een klankkasten de smalle straatjes in de Jordaan zijn. Vroeger zwaaide ik iedere dag naar de vriendelijke overbuurvrouw en haar hondje, tegenwoordig heb ik de lichtdoorlatende gordijnen meestal maar dicht tegen de inkijk van telkens andere vreemden.