Een geheugen als een olifant, daar ging ik altijd prat op. Tot ik aan Grimm begon en er vanaf seizoen vijf, aflevering 12 een déjà vu opduikt dat niet meer weggaat. Vier seizoenen lang kijk ik alsof alles nieuw is, daarna ken ik plotseling de gebeurtenissen, de wendingen, zelfs de ontknopingen, terwijl de personages en de plekken me niets zeggen. Blijkbaar heb ik de laatste seizoenen toch ooit gezien, al strandden mijn eerdere pogingen op de streamingdiensten steevast bij de openingsaflevering over Roodkapje, waarna het sprookjesthema me tegenstond. Dat een verhaal in het geheugen kan blijven hangen zonder de mensen die het dragen, is misschien wel raadselachtiger dan alle Wesen bij elkaar.
De serie, die in 2011 van start ging en zes seizoenen liep, volgt een rechercheur in Portland die ontdekt dat hij afstamt van de gebroeders Grimm en wezens kan zien die voor anderen verborgen blijven. Het is een kruising van politieserie en sprookjesboek, onderhoudend zij het bij vlagen vergezocht, met steeds barokkere complotten naarmate koninklijke families en geheime genootschappen zich opstapelen. Inmiddels wordt er aan een reboot gewerkt, als film, met een groot deel van het oorspronkelijke creatieve team. Ik vraag me nu al af wat ik me daarvan over tien jaar zal herinneren.
