Zelden raakte een serie me zo, en het begint al bij het beeld dat alles samenbindt: Clara die jaren achtereen zwijgt en ondertussen in groene inkt alles opschrijft wat haar overkomt, zodat later niets verloren gaat. Uit die schriften rijst de kroniek van de familie Trueba op: de helderziende Clara, haar dochter Blanca, haar kleindochter Alba, en de man die alles wil bezitten en juist daardoor alles kwijtraakt. Isabel Allende schreef Het huis met de geesten in 1982 als haar debuut, en ik las het eind jaren tachtig, toen ik nog geregeld naar de bibliotheek fietste in het dorp waar ik opgroeide. Het boeide me maar tegelijkertijd wist ik (in het pre-internettijdperk) zo weinig over Chili en Zuid-Amerika, dat ik me moeilijk in kon leven.
De achtdelige serie die Prime Video op 29 april uitbracht, doet wat de film uit 1993 met zijn Hollywoodsterren en hun rammelende accenten nooit lukte: ze laat het verhaal in het Spaans spelen, op Chileense grond, met acteurs die je niet kent en daardoor meteen gelooft. Alfonso Herrera maakt van Esteban geen schurk maar een man die zijn eigen hardheid niet overleeft, en de staatsgreep die in het boek altijd al onder de oppervlakte borrelde, krijgt hier het gewicht dat het verdient. Allende keek als producent mee en zei dat ze eindelijk zag wat het altijd had moeten zijn. Ik herken dat gevoel, alleen andersom: ik las het lang geleden, en pas nu lijkt het of ik het altijd zo voor me heb gezien.
