Maeve Brennans De rozentuin bevestigt opnieuw dat verhalen die technisch meesterlijk zijn geschreven niet altijd aansluiten bij je persoonlijke leesvoorkeur. Brennan, die jarenlang voor The New Yorker schreef, toont in deze bundel scherpe observaties van het Ierse en New Yorkse leven, subtiele karaktertekeningen en het vermogen om in slechts enkele pagina’s een volledig universum te schetsen – onmiskenbaar van hoog niveau. Toch pakt de bundel me niet, want ik kan nu eenmaal niet uit de voeten met het genre kort verhaal. Zelfs niet als ze onderdeel van een serie met dezelfde karakters zijn, zoals in dit boek het geval is. Die terugkerende personages bieden weliswaar enige continuïteit, maar kunnen de fundamentele breuk die ik ervaar bij elk nieuw verhaal niet overbruggen. Het blijft vakwerk dat ik met respect bekijk van een afstandje, zonder de betrokkenheid die ik bij langere verhalen wel voel.
