Tijdens het lezen van dit boek spijt het me dat ik geen post-it’s heb om pagina’s te markeren met de alinea’s waarvan ik wens dat ik ze zelf had geschreven. Zoals gebruikelijk is het lezen van een Solnit een feestje van aaneengeregen aha-momenten en daar komt nu ook nog wat zielsverwantschap bij. Ik kan me spiegelen in veel van wat ze over zichzelf vertelt. Het is geen lichte kost, geen boek dat ik – zoals de meeste andere – in een ruk uitlees. Dit moest inzinken, beklijven, en af en toe even een uurtje of wat vermeden worden. Want het is naast prachtig geschreven ook vooral confronterend en pijnlijk.
