1939 – 1984 van Frans Halsema is een van de albums waarmee ik als tiener voor het eerst in aanraking kwam en dat ik sindsdien altijd ben blijven draaien. Eerst op cassettebandje en LP, later op CD en inmiddels via Spotify en Sonos. Het zijn verhalen op muziek in prachtig Nederlands.
Vooral door dit album begon ik me als bakvis te realiseren dat mijn dorp voor mij aanvoelde als Buitenveldert, en dat ik er als de donder vandaan moest zien te komen. En het lied Ik Mis werd mijn persoonlijke soundtrack telkens wanneer mijn aan-uit-liefde weer eens uitging. Nog steeds draai ik dit album vooral als ik me wat wiebelig en wankel voel, een dag als vandaag.
