Cities: Skylines II is een van de weinige singleplayer games die ik af en toe speel. Ik geef de voorkeur aan de sociale virtuele werelden van MMORPG’s. Maar om de zoveel tijd bekruipt me dan de drang om een stad te ontwerpen en te bouwen. Ik speel bijna altijd in de gemakkelijkste modus met onbeperkte financiële middelen en alle opties tot mijn beschikking. Het gaat me echt om het ontwerpen van de stad, en niet om het spelelement in Cities. Ik kan er uren mee zoet zijn in een soort hyperfocus waardoor ik zelfs kan vergeten te eten, te drinken of erger nog, te plassen. Hoe vaak schuifel ik niet met samengeknepen benen de paar meter naar mijn badkamer om een waterballet te voorkomen. De meest ideale combinatie is Cities spelen terwijl ik ondertussen naar een goed audioboek luister. Na een paar dagen ben ik het weer beu omdat de mechanismen in Cities zo zijn dat het me nooit zal lukken om een duurzame, groene stad te maken.
