Mijn koffieverslaving begon pas tegen mijn dertigste. Zwart lustte ik het niet, cappuccino was me nog steeds te sterk en dus koos ik voor café latte. Van iemand die zelden melk dronk, ging ik naar bijna een liter per dag zonder me te realiseren hoeveel loze calorieën en extra suiker ik daardoor tot me nam. Melk was de witte motor – en kon dus niets te maken hebben met de onderkin die ik daarna zag verschijnen. En misschien had het dat ook niet.

Feit is wel dat de hoeveelheid melk die ik dronk gelijk stond aan de calorieën voor een volledige maaltijd, en ik alleen al met melk bijna het dubbele van de aanbevolen hoeveelheid suiker per dag in nam. Tegenwoordig drink ik mijn latte met ongezoete amandelmelk. Qua smaak is het even wennen, en de eerste week was het best afzien. Maar het bevat geen suiker, levert nog geen derde van de calorieën die melk geeft, het is plantaardig en ik drink er ook nog eens veel minder van.

Amandelmelk wordt steeds populairder en daarmee ook goedkoper. De beste is ongetwijfeld van Provamel, dat de meeste amandelen en de minste toevoegingen bevat maar met rond de drie euro ook het duurste is. Ik koop daarom gewoon het huismerk van AH voor circa 1,50 per liter.