Brief aan een vriend

18 december 2005 – Brief aan een vriend Over de zin en de onzin van een sadomasochistische relatie Lieve, Het is goed dat je niet bent blijven plakken, wat ik natuurlijk weer wel deed. Want zoals je al verwachtte, werd het weer erg laat, of vroeg, zo je wilt. Het nachtcafe, gezellig warm gehuld in kitscherige kerstversiering, bleef notabene veel en veel langer open dan de sluitingstijden toelaten en uiteindelijk hebben we ons zelf, na uren gezellig nakletsen, er tegen halfzes in de ochtend maar uitgezet. Het barpersoneel was toen nog volop aan het tappen en er werd zelfs gedanst.

Lees verder »

Bezwering tegen de liefde

In de novemberkou heb ik zo tegen het ochtendgloren weer eens een pittige monoloog tegen het universum, de Goden en voor de zekerheid tegen alles en iedereen die verantwoordelijk is voor de zin en de onzin van het bestaan afgestoken. En met mijn favoriete merel beraadgeslaagd. Soms vrees ik dat een of andere booswicht een vloek over me heeft uitgesproken. Het terugkletsende merelmannetje, dat in de buurboom woont, vermoedt dat ik die booswicht zelf ben. Af en toe komt de merel via de open balkondeuren binnen en gaat brutaal op de boekenkast zitten. Ik ben in hem de geest van

Lees verder »

Terittorium

Ik herken hem aan zijn manier van fietsen. Door zijn bruine jasje en zijn rugzak weet ik zeker dat hij het is. Ik zou de achterkant van zijn hoofd en lijf overal herkennen. Ik heb hem veel te vaak van die kant gezien. Hij weet niet dat ik hier zit en hem voorbij zie gaan. In zijn tas zit vast een dik filosofisch boek. Ik vraag me af of hij nog steeds over emoties leest. Mijn eerste impuls is om op te staan en achter hem aan te rennen. Het eerste dat ik voel is blijdschap. Belachelijke, veel te grote

Lees verder »

Dag wijfie

“Herinneringen zijn iets geks.” Dat was mijn eerste, bewuste gedachte toen ik vanochtend wakker werd. Nickie, de huiskat, lag in zijn volle lengte uitgestrekt naast me op het hoofdkussen. Nog eerder dan ik me afvroeg hoe het beest in vredesnaam binnen was gekomen, was al ik verloren in mijn mijmeringen over herinneringen. Zo’n rijtje plaatjes uit het verleden is iets geks. Ongetwijfeld kan ik uren geschiedenis in chronologische volgorde achter mijn ogen afspelen maar dat doe ik vrijwel nooit. Ik tap veel eerder in op wat ik heb gevoeld dan op de beelden van voorbije gebeurtenissen. Of op geluiden. Of

Lees verder »